CONJURO CONTRA LOS MALOS SUEÑOS

Ene bene, nadie viene,

nada tengo que me apene,

todo ya en silencio está.

Sueños malos, malos sueños,

muecas tristes, duros ceños,

no vengáis, sueños, acá.

Os advierto, sé de cierto

que tan pronto me despierto

el sueño malo se va.

Nada quiero de vosotros:

si no estáis, vendrán los otros.

los buenos sueños, quizá.

Vanos son vuestros acosos,

sueños malos, mentirosos.

Ene bene, ¡idos ya!

MICHAEL ENDE - EL LIBRO DE LOS MONICACOS - NOGUER

El arte no solo está en la escritura, también está en la actuación.

http://www.youtube.com/watch?v=kGnWXNT-lj4

VOX ARISTOCRATIA

Nunca saberei se esta historia foi certa. Debes saber que os nosos mundos non son os mesmos, e non podo falar, pero é una desas historias que se escoita entre sombras, que se sente no latexar das xentes e esquiva as lenguas da veracidade.Di así: Corría o13 de outubro do ano 1.483. O comezo da invasión de Granada traía o reino en albas, o soño, tan desexado, dunha Península totalmente cristiá, estaba o alcance das mans. Pero, nun pequeño pobo do noroeste celebrábase, con ruidosa alegría, o edito do Rei que o convertiría, en vila. A ilustre vila de Ponteareas.Baixo toda a aparente normalidade, unha nena que, pronto demais, se converteu en muller, posuidora dunha hermosura sen límites, camiñaba, desgastada pola vida e a choiva, escapada da súa tera e arrinacda das súas raíces, acabou aquí, en Ponteareas. A noite caeu, os berros e os chifres dos mercaderes cesaron e a festa prolongábase nas tabernas.Ela, soa e encinta, estaba a piques de dar a luz. Atopabase na fonte de A Perillá, pensaba, frenética, en pedir axuda. Os ruídos das tabernas aínda se percibían dende alí, pero, de inmediato, a súa dor contestoulle.O parto era inminente. Intentou acomodar as súas costas contra a fría e húmida parede cuberta de enredadeiras. A choiva aumentaba por momentos. Nunca imaxinara que soportaría isto soa. O sufrimiento foi insoportable, obrigouse a morder as mangas do vestido para non gritar e así chamar a atención. Todo pasou.Ter a aquela pequena criatura entre os brazos, dándolle o peito, compensaría a súa propia norte.De súpeto, un facho asomou por enriba do muro, as sombras que proxectaba era longas e os calofríos percorrían as súas costas. Tivo medo por un instante, pero sentiu, de inmediato, un profundo alivio.O neno comezou a chorar desconsoadamente. Non fixo nada por tranquilizalo.O home, ese home, era o Conde de Salvaterra, sabía o que ía pasar e sorriu. Ninguén podía defendela, a súa familia, uns prósperos casteláns, comerciantes de la, atopábanse na corte, adulando o Rei para conseguír os seus favores.Lonxe da súa terra ninguén alí a coñecía.O corazón dela seguía latexando, aínda que sabía que había tempo que estaba morta, e así era, dende que decidiu morrer por amor, entregándose ao home que de verdade amou.Amodo, de forma monótona e reflexiva, o conde achegouse a ela. Colleu ao neno, o cabelo, vermello e abundante, cubría a súa diminuta cabecita, algo estraño sendo el e maila súa esposa de pelo castaño. Sentou detrás dela e apoiulle a cabeza contra o seu peito. Unhas pingas, tépedas e salgadas, caían sobre o rostro da moza. El estaba chorando; desabotou a súa capa e botoulla polos ombreiros, en mostra de afecto paternal, cara á Muller que quixo posuir como a unha coroa, sen contar, así, cos sentimentos. Agora sabíao, pero era tarde demais. O seu sangue abrigábao.Sacou a daga do seu cinto e achegouna ao colo dela, mirouna e sentiu coma se o bicase coa mirada. Afundiulle a daga na gorxa, sentiu como o seu sangue corría polas súas mans.Aínda sen vida era bela. Deixouna, con moito coidado, sobre a fría pedra. Semellaba una princesa.Ao carón,atopábase o neno. Mirándoo, sentiu, por vez primeira, o que era ir en contra do sentimento máis puro e do seu froito. Ergueuno, como ofrecendoo ao ceo, e meteuno entre a súa camisa e o peito. Agarrou, de novo, a daga. Non podía pensar só actuaba e, por fin, afundiu a daga na peito do bebé e no seu.O seu destino cumprírase, o amor xamais acariñara os seus ollos.Pola mañá, todos os festexos suspendéronse.As mulleres estaban inquedas, os nenos non xogaban e os homes nin sequera se movían, pero o que todo o mundo percibía e perdurou durante todo o día, sen explicación algunha, era un choro desgairado que penetraba nos seus oídos.Dende entón, cada vez que alguén pasa pola fonte e escoita chorar, nos seus oídose nos seu corazón, sabe que o seu destino será desgraciado, que non alcanzará riquezas, nin será poderoso e respetado, pero do que si pode estar seguro é de atopar o amor verdadeiro.Moisés Martínez González.