Nunca saberei se esta historia foi certa. Debes saber que os nosos mundos non son os mesmos, e non podo falar, pero é una desas historias que se escoita entre sombras, que se sente no latexar das xentes e esquiva as lenguas da veracidade.Di así: Corría o13 de outubro do ano 1.483. O comezo da invasión de Granada traía o reino en albas, o soño, tan desexado, dunha Península totalmente cristiá, estaba o alcance das mans. Pero, nun pequeño pobo do noroeste celebrábase, con ruidosa alegría, o edito do Rei que o convertiría, en vila. A ilustre vila de Ponteareas.Baixo toda a aparente normalidade, unha nena que, pronto demais, se converteu en muller, posuidora dunha hermosura sen límites, camiñaba, desgastada pola vida e a choiva, escapada da súa tera e arrinacda das súas raíces, acabou aquí, en Ponteareas. A noite caeu, os berros e os chifres dos mercaderes cesaron e a festa prolongábase nas tabernas.Ela, soa e encinta, estaba a piques de dar a luz. Atopabase na fonte de A Perillá, pensaba, frenética, en pedir axuda. Os ruídos das tabernas aínda se percibían dende alí, pero, de inmediato, a súa dor contestoulle.O parto era inminente. Intentou acomodar as súas costas contra a fría e húmida parede cuberta de enredadeiras. A choiva aumentaba por momentos. Nunca imaxinara que soportaría isto soa. O sufrimiento foi insoportable, obrigouse a morder as mangas do vestido para non gritar e así chamar a atención. Todo pasou.Ter a aquela pequena criatura entre os brazos, dándolle o peito, compensaría a súa propia norte.De súpeto, un facho asomou por enriba do muro, as sombras que proxectaba era longas e os calofríos percorrían as súas costas. Tivo medo por un instante, pero sentiu, de inmediato, un profundo alivio.O neno comezou a chorar desconsoadamente. Non fixo nada por tranquilizalo.O home, ese home, era o Conde de Salvaterra, sabía o que ía pasar e sorriu. Ninguén podía defendela, a súa familia, uns prósperos casteláns, comerciantes de la, atopábanse na corte, adulando o Rei para conseguír os seus favores.Lonxe da súa terra ninguén alí a coñecía.O corazón dela seguía latexando, aínda que sabía que había tempo que estaba morta, e así era, dende que decidiu morrer por amor, entregándose ao home que de verdade amou.Amodo, de forma monótona e reflexiva, o conde achegouse a ela. Colleu ao neno, o cabelo, vermello e abundante, cubría a súa diminuta cabecita, algo estraño sendo el e maila súa esposa de pelo castaño. Sentou detrás dela e apoiulle a cabeza contra o seu peito. Unhas pingas, tépedas e salgadas, caían sobre o rostro da moza. El estaba chorando; desabotou a súa capa e botoulla polos ombreiros, en mostra de afecto paternal, cara á Muller que quixo posuir como a unha coroa, sen contar, así, cos sentimentos. Agora sabíao, pero era tarde demais. O seu sangue abrigábao.Sacou a daga do seu cinto e achegouna ao colo dela, mirouna e sentiu coma se o bicase coa mirada. Afundiulle a daga na gorxa, sentiu como o seu sangue corría polas súas mans.Aínda sen vida era bela. Deixouna, con moito coidado, sobre a fría pedra. Semellaba una princesa.Ao carón,atopábase o neno. Mirándoo, sentiu, por vez primeira, o que era ir en contra do sentimento máis puro e do seu froito. Ergueuno, como ofrecendoo ao ceo, e meteuno entre a súa camisa e o peito. Agarrou, de novo, a daga. Non podía pensar só actuaba e, por fin, afundiu a daga na peito do bebé e no seu.O seu destino cumprírase, o amor xamais acariñara os seus ollos.Pola mañá, todos os festexos suspendéronse.As mulleres estaban inquedas, os nenos non xogaban e os homes nin sequera se movían, pero o que todo o mundo percibía e perdurou durante todo o día, sen explicación algunha, era un choro desgairado que penetraba nos seus oídos.Dende entón, cada vez que alguén pasa pola fonte e escoita chorar, nos seus oídose nos seu corazón, sabe que o seu destino será desgraciado, que non alcanzará riquezas, nin será poderoso e respetado, pero do que si pode estar seguro é de atopar o amor verdadeiro.Moisés Martínez González.
